L. JACOBS

Een van onze favoriete solodebuten van vorig jaar? Ongetwijfeld 'Enthusiasm' van Lennert Jacobs. Met percussie, keys, beats en synths zweeft de muzikant van The Germans en MDC III tussen Eno en Lynch, tussen klassiek en experiment, tussen gedurfd en organisch.

L.JACOBS_21.jpg

Beeld u in dat u erbij was toen Bowie met Eno de studio inkroop in Berlijn, en Lynch en The Residents ook langskwamen. Zo klinkt ‘Enthusiasm’ van L. Jacobs ongeveer, en daar werden wij enorm enthousiast van. Maar vooral heeft Jacobs zijn eigen sonische lens en dat levert een zeer spontane plaat op die ondanks het experimentele gehalte lekker in het gehoor ligt. En dat meer dan een halfuur lang. Onze favorieten? Ongetwijfeld "The Mission", "Don't Be Funny" en "Hellbender II".

 


Als we in zijn gezellige woonkamer een rondleiding krijgen in zijn uitgebreide platenkast, verbaast ons die veelzijdige sound niet. Van jazz tot de betere soundtracks, van Neil Young tot Talking Heads, en de betere Belgische, Aziatische, Afrikaanse en Zuid-Amerikaans klanken: Jacobs heeft het allemaal staan. “Op reis worden toch wel wat platen gekocht”, zegt hij terwijl we een Japans theetje drinken. Het interview bij Jacobs’ thuis vindt begin november plaats, later zal Oorworm met de vriendelijke muzikant nog een wandeling maken in de Plantentuin. De periode daartussen was wat je voor Jacobs onzeker kan noemen: hij moest in quarantaine vanwege een risicocontact waardoor hij zijn langverwachte releaseshow in De Koer gecanceld zag worden. Maar momenteel niet meer getreurd: met MDC III heeft hij intussen een nieuwe plaat opgenomen en met The Germans werden intussen in de Ardennen de eerste demo’s voor een nieuw album ingeblikt.

 


We openen ons gesprek met zijn bijzonder gesmaakte optreden in het voorprogramma van Nordmann in Cactus Club. Er hing een Lynchiaans sfeertje en van begin tot einde hadden ze het publiek mee, werpen we op. “Er was veel spelplezier", bevestigt Jacobs ons vermoeden. "We hadden ook het gevoel dat het publiek gefocust was en dat is nodig voor de muziek, dat het publiek zin heeft om te luisteren. Je moet zelf
in de sfeer zitten die wij opbouwen."

"Ik werk zeer intuïtief; ik zet mij aan mijn instrument en begin te spelen"

Geen enkel doel op zich

Welke sfeer probeert hij op te bouwen, vragen we ons dan af? “Moeilijke vraag”, geeft hij toe. Een filmisch sfeertje sowieso. “Hoe zou ik dat omschrijven?" (zoekt zijn woorden) "Meestal redelijk rustig maar het moet wel wat spannend blijven”, gaat hij verder. “Mysterieus en minimaal”, voegt hij er nog aan toe.“Maar ik wil zeker niet louter een sfeer neerzetten, daarnaast wou ik ook echte instrumentale nummers schrijven. Misschien wil ik voor de volgende plaat nog minimaler gaan... Ik wil ook altijd iets dat exotisch klinkt en warm aanvoelt. Maar daarom wil ik niet per se dé exotiek gaan opzoeken. Eigenlijk is er niets dat ik als een doel op zich wil opzoeken. Ik wil vermijden dat iets te duidelijk één kant opgaat.”

 

 

"Voor mij ligt dit niet superver van wat ik doe met The Germans", werpt hij iets later in het gesprek op. The Germans is het vijftal uit Dikkelvenne dat mee opgericht werd door Jacobs in 2002 en sindsdien een heksenketel van krautrock, psychedelica, dub, elektronica en allround weirdness brengt – intussen goed voor vijf volwaardige platen. Naast Jacobs behoren ook zijn broer Timothy, Boris Zeebroek, Jakob Ampe en Vincent Cauwels tot de band.
 

 

"Als je de nummers van The Germans neemt en mijn solowerk, hoor je wel een link, zoals de manier waarop ik nummers maak en de klank sowieso ook. Het is bij mij misschien wel wat kalmer dan het extatische van The Germans. Ik wilde een plaat maken die je ook thuis kan draaien. Live vind ik
superheftige muziek cool, maar als ik thuis gezellig in mijn zetel zit, heb ik daar niet altijd zin in”, lacht hij. Over liveoptredens gesproken: hoe is Jacobs bij Noah Melis (Bed Rugs, Shy Dog, Borokov Borokov), Geoffrey Burton en Sarah Yu Zeebroek -beiden hebben een eigen project en spelen ook bij The Hong Kong Dong- terechtgekomen? "Eerst wou ik een simpele set-up op het podium. Daarnaast wou ik ook zo veel mogelijk live proberen en zo ben ik vrij spontaan bij een band terechtgekomen. Misschien wil ik op termijn af en toe solo spelen. Op zich vind ik het wel spannend om iets live in elkaar te steken met amper één Casio-keyboard en een pedaal."

 


"Noah heeft de plaat gemixt dus het was een logische keuze om hem te vragen. Ook Sarah en Geoffrey hebben meegespeeld op de plaat. Geoffrey is veelzijdig qua klank en muziek, je kan hem alles laten doen. Alles wat ik niet kan spelen, kan hij overnemen”, lacht Jacobs, die zelf een batterij aan synths bedient. “Of ik een synthwizard ben? Dat is een groot woord. Ik speel synths al lang, maar technisch gezien ben ik geen zotte speler, maar dat is met alles. Ik ben echt geen techneut als het op muziek aankomt." "Ik denk meer muzikaal dan technisch, in al mijn bands. Ik kan mij makkelijk aanpassen aan bands en muzikanten. Ik vind het interessant om daarin mijn plaats te zoeken. Ik kan me -denk ik- ook makkelijk in verschillende werelden plaatsen. Dat komt omdat ik veel naar muziek luister en goed luister naar andere muzikanten waarmee ik samenspeel. Ik vind het altijd raar wanneer muzikanten in een band in hun eigen wereld zitten en niet naar elkaar of het samenspel luisteren." “Daarom leer ik bij van iedereen waarmee ik samenspeel of samengespeeld heb, bijvoorbeeld bij The Germans al bijna 20 jaar. Of met Rape Blossoms en Public Psyche ook vroeger; dat ging muzikaal meer richting punk maar ik vond dat interessant door de andere manier van nummers maken, opnemen en spelen. Dat gaf meer een old school bandgevoel en werkte wel bevrijdend..."

L.JACOBS_10.jpg

Les atelier claus

Waar is het zaadje ontsproten van 'Enthusiasm'? "In de zomer van 2019 begon ik nummers te maken voor mezelf, het werden songs die niet per se voor mijn bands bestemd waren. Ik dacht eerst aan een EP, maar het werd al snel een volwaardige plaat met negen nummers. Het meeste was al gedaan voor de lockdown. Vervolgens ben ik naar Tommy Denys van Les Ateliers Claus -waar hij later als resident de liveset in elkaar stak- en Benny Claeysier van WERF Records gestapt en die waren meteen positief. Zo is de officiële release geboren tegen mijn verwachtingen in. Ik ben content hoe het gegroeid is. Hetzelfde geldt voor de liveconcerten, ik had vooraf niet gepland hoe ik dat wou doen.”

 


"Ik vond het wel een grote stap om muziek uit te brengen onder mijn eigen naam. Dat voelt een beetje als in je blootje staan. Dat is toch wat anders dan de veilige cocon van een groep. Waarom ik geen andere artiestennaam heb gezocht? Ik vond niets waar ik lang tevreden van was. Met L. Jacobs ben ik best wel tevreden nu; het klinkt iets mysterieuzer en minder Vlaams dan mijn volledige naam.”
 


Mysterieus: het lijkt wel een terugkomend adjectief om de muziek van L. Jacobs te omschrijven. “Achter mijn plaat zit er geen grote filosofie, maar misschien klinkt dat wel wat vaag. Die vaagheid past wel bij de meeste dingen die ik doe. Meestal wil ik niet te duidelijk zijn. De meeste bands waarin ik speel, zijn ook niet voor één gat te vangen. Ik wil ook dat het verrassend blijft en dat je niet altijd weet wat te verwachten..."
 

 

De titel is dan weer even spontaan als opbeurend, zouden we durven zeggen. "Net als bij de bandnaam heb ik lang gezocht naar naar een titel, maar ik wou het uiteindelijk niet te ver zoeken, zoals eigenlijk de hele plaat. Volgende keer wil ik misschien wel meer volgens een idee een coherenter geheel maken. Pas op, dat zit nu in m'n hoofd..."

L.JACOBS_01.jpg
L.JACOBS_14.jpg

Eenvoudige schoonheid

Tussendoor zien we het boek 'Hoe muziek werkt' van David Byrne liggen. Het is Byrnes allesomvattende ode aan de kunstvorm waar hij al decennia over nadenkt. "Ik denk uiteraard na over de dingen die ik maak, maar het is niet zo dat ik met een concept afkom. Meestal begin ik te spelen en zie ik wel wat er uit komt. Ik houd ook wel meer en meer van eenvoud. Tegelijk mag het allemaal niet té voor de hand liggend zijn. Ik wil het dus interessant en fris houden. Misschien focus ik het liefst op de eenvoudige schoonheid van een compositie die je meepakt. Niet te ver zoeken en niet te dicht, tussen klassiek en experimenteel, ergens in de schemerzone daar tussen."

 


Op het einde van het gesprek komen we uit bij een van Jacobs’ favoriete bands, The Residents. “Ik hou het zelf ook graag licht en niet te ernstig. Ik ben geen fan van muziek die megazwaar en megaernstig is, ik wil het liever iets speelser en lichtvoetiger. De muziek van The Residents voelt ook nooit te cliché aan, of te voor de hand liggend, maar het is wel supercatchy. En ze vervelen nooit. Check maar eens de plaat ‘The Third Reich ’n Roll’”. Nog andere artiesten die Jacobs recentelijk vaak draait? Francis Bebey, Haruomi Hosono, Joel Vandroogenbroeck en Piero Umiliani. Hij laat u hen liever allemaal zelf ontdekken.

 

 

De fotoshoot met Jacobs vindt in januari plaats in het Citadelpark en de Plantentuin in Gent, waar we op een vroege vrijdagochtend het gezelschap krijgen van een prachtige zon, tussen de mist. “Ik wou eigenlijk iets maken dat ergens wat exotisch en tegelijk warm klonk, en ik wou het ook niet te ver zoeken. Iets als huis-, tuin- en keukenexotiek. In die zin pasten de serres, cactussen en sanseveria’s wel bij de muziek. Maar het is niet dat ik met beelden werk als ik muziek maak. Ik werk zeer intuitief; ik zet mij aan mijn instrument en begin te spelen. Soms komt er niets uit, soms wel. Ik moet echt in periodes bezig zijn, project per project”, zegt Jacobs als we hem achteraf nog eens bellen. “Je kan niet alles tegelijk doen, je moet keuzes maken”, besluit hij met een levenswijsheid.

"Ik ben geen fan van muziek die megazwaar en ernstig is, ik wil het liever iets speelser en lichtvoetiger"

L.JACOBS_12.jpg